Müğənninində dediyi kimi, mən belə ürək görmədim, belə sevgi.. Varlığımız boyunca tutunduğumuz ən böyük budaqlardan biridir, birini sevmək. İnsan zamanla sevgiyədə alışır sevgisizliyə də. Lakin o birinə aşiq olub xoşbəxt olma xəyalı sonsuza qədər içimizdə olur. Nə qədər canavarlaşmış olsaq belə..
Bəzən birinə qarşı elə hisslər keçiririk ki, adını belə qoya bilmirik. Digər hər kəs üçün, o, normal biridir lakin artıq bizim üçün deyil. Adına min cür qoşma edirik, bağlılıq, sevgi, istək lakin heç biri duyğularımızı tam ifadə edə bilmir. Çünki, hər sevən adına sevgi deyir lakin bəzilərimiz həqiqətən daha çox sevir. Bütün qüsurlarına, bütün yalanlarına, bütün o əksikliklərə, məntiqsizliyə rəğmən belə bəzən birilərini həddən artıq sevə bilirik. Halbu ki, o nə bizə eyni sevgini bəsləmir nə də bizim üçün ideal deyil. Aşkı bizim üçün bu qədər romantik & ruhani edəndə məhz budur - çünki məntiqimizə tərsdir.
Lakin mütləqdir ki, hər sevgiyə qarşılıq lazımdır. Belə olmadıqda o sevgi kimisində tez kimisində gec, kimisində çox gec lakin sonunda hissə-hissə ölür.
Aşiq olmaq barədə yazımda (Baxınız: Aşiq Olmaq) qeyd etdiyim kimi, beyin öz yolunu tapır.
(Bu yazı tamamlanmamışdır)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder