Həmişə hər şeyə "sağol" deməyə hazır olmaq.

    Həqiqətən güclü insanların sahib olduğu özəllikdir. Güc yalnız bir parametrə bağlı olmur. Güclü və zəif tərəflərimiz, fikirlərimiz olur. Hər şeyə "sağol" deyə bilmək isə bunlar arasında sahib ola biləcəyimiz ən güclü özəlliklərdən biridir. 

Həyat, hər anında bizə nələr gətirəcəyini bəlli etməyən, bəzən anlayışlı, bəzən "vicdansız" oyunçudur. Bəli oyunçu, həyatın bizə yaxınlaşımı bu tərzdədir çünki oyunun qaydaları belədir. Həyat qarşımıza nə çıxarır çıxarsın daima oyunda qalacağımızı, ona uyğun həmlə etməli olduğumuzu unutmamalıyıq. Bir şahmat taxtası kimi, həyat öz planını qurur, bizdə öz. Həyat bizim planlarımız qarşısında təəccübə düşür, bizdə həyatın. Biz nə qədər güclü həmlə etsək belə həyat daima öz həmləsini geciktirməyəcək. Eləcə də biz, onun həmlələri qarşısında öz "həyatımızı" yaşamalıyıq.

Bunu da ən asandlaşdıran özəlliklərimizdən biri "hər zaman hər şeyə sağol" deyə bilməkdir.

Həyata bir dəfə gələcəyimiz reallığını əksərən yanlış şərh edirik. Bəli bir dəfə gəlirik elə bu səbəblə həyatın həmlələri nə olur olsun onu yaşamağa baxmalıyıq. Ehtiyac olduqda üzülməli, elə hiss etdiyimizdə ağlamalıyıq. Çünki həyat tam olaraq budur: çöldə qaçırdığımız heçnə yoxdur. Hazırda olduğumuz həyatı yaşamalı, dəyişməli, əsəbləşməli, üzülməli, sevinməli, çıldırmalıyıq. Yaşamalıyıq. 

Həyatımıza kimləri, nələri aldığımıza diqqət etməli, onlara nə qədər bağlanacağımıza isə xüsusi diqqə etməliyik. Hər şeyə "düşməməli", hər şeyi bəyənməməliyik. Çətin görünür? Bəli) Çox yerdə qarşımıza çıxdığı kimi burada da təməldə "özünəinam" dayanır. Kifayət qədər özünəinamı olan insan üçün "sağol" demək heçdə çətin deyil. Dolayısı ilə "hər şeyə hər zaman sağol" deyə bilmək üçün özümüzü sevməli, tanımalı, bacarıqlarımıza inanmalıyıq! Özünü sevmək bu həyatda sahib ola biləcəyimiz bəlkə də ən güclü bacarıqdır (Özünü sevmək və özünə inam üçün fərqli yazı yazılacaq).

Kifayət qədər özünü sevmə və inanma bacarığından sonra həyat artıq əvvəlkindən daha rahat, daha "sevimli" və daha yaşanıla biləcək olacaq. 

Unutmayın ki, nə olur olsun lakin sözün tam anlamında nə olur olsun özünüzü və insanlığı sevin. Bütün həyatın anlamı buradan keçir.

Amma vəlakin bu özəllik göründüyü qədər asand sahib oluna biləcək bir özəllik deyil. Hər gözəl şeyin bir qüsuru olduğu kimi bu bacarığında ciddi bir qüsuru var. Ona sahib olan biri bir də heç vaxt heçnəyə əəvvəlki kimi bağlanmayacaqdır. Zatən anladığınız üzrə bacarığın təməlidə budur.

Niyə bəzilərimiz çətin yoldan keçirik?

    Bu sualın altında gizlənən həqiq sual tamamən fərqlidir. Hər birimiz istəsəkdə istəməsəkdə ətrafımıza baxar, incələyər və nəticəyə vararıq. "Niyə bəzilərimizin həyatı çətindir?" bir çoxumuz üçün əslində ağlımızdakı "Niyə mən çətin yollardan keçirəm?" sualının özlüyümüzdə daha "etik"ləşdirdiyimiz halıdır. 

Yüksək empatiya ilə digərlərinin halına üzülüb bu tip suallarla savaşan üstün insanlar bu mətnin mövzusu xaricindədir. Düşünülə bilər ki, yüksək empatiya qabiliyyəti olan biri bir digəri üçün üzülə bilməzmi? -  Bir canlı təsirinə bir başa və ya dolayı məruz qalmadığı heçnəyi xəyal edə bilmir. Hər nə qədər empatiya qurduğumuzu, onu anladığımızı düşünsəkdə eyni hiss etmirik.

   

İllər öncə bir təspit diqqətimi çəkmişdi. Demək olar istəydiyim heçnə rahat yoldan alınmır, mütləq ki onun "haqqım" olması üçün savaşmalı olurdum. Bənzər yoldayıq kimi görünürdü, bənzər hədəfə çatmağa çalışırdıq lakin məndən tez və daha rahat çatırdılar. Bu vəziyyətlə savaşaraq ona qalib gələcəyimi düşünürdüm, lakin olmaya bilir. Bəzilərimiz üçün həqiqətən həyat çətin ola bilir. Onun birşeyləri öyrətmə yolu belədir. Elə sözlər, məsləhətlər, fikirlər vardır ki, illərdir qulağımızdadır, eşidir anladığımızı düşünürük lakin həyat o yönə axmağa başlayanda yeni yeni anlamağa başladığımızın fərqinə varırıq. Tam olaraq bunun üçün yaşamaq, yaşamağımız lazım imiş.

Bunlar sizə hazırda heçnə ifadə etməyə bilər. Fərqinə varışdan öncə ilk yaşadığımız duyğu "Birşeyləri qaçırırıq" hissidir və bunun "günahı" əksərən bizdə deyil. Çöldə yaşanmalı olan çox şey var, hiss edilməli olan çox hiss var fikri uzun müddətdir ömrümüzdədir. Bütün bu düşüncələr onsuzda depresiv olan ruh halımızı daha da zədələyir, daha da depresiyaya gömülməyimizə səbəb olur. Bəzilərimiz əvvəldən geri çəkilir bəzilərimiz bir qədər savaşdıqdan sonra. Bəli, hamımız geri çəkilirik və bu pis anlamda olmaya bilir. Tam olaraq burada o "fərqinə varış" başlayır: Həyat budur. O çöldə olmayıb qaçırdığımızı düşündüyümüz, bir dəfə verilir onuda bu cür "həba" etdiyimizi düşündüyümüz həyat budur. Nietzsche’nində dediyi kimi: "Amor Fati" - "Taleyi sevmək".

"Taleyi sevmək" bir məğlub oluş deyil, geri çəkilişdir, ona qarşı savaşmaq yerinə onunla dans etmək. Çünki qaçırdığımızı düşündüyümüz heçnəyi o qaçırdığımızı düşündüyümüz cür əldə edə bilməyəcik. Çünki insan belə bir canlı deyil. Bizlər duyğusal, fəlsəfik, qurucu canlılarıq. Çöldəkilər bunu belə yaşadılar fikri hər nə qədər bizə cəlb edici gəlsə belə eyni hissə, hədəfə bir yolla çata biləcək qədər sabit varlıqlar deyilik.

(Bu yazı tamamlanmamışdır)